DutchEnglishFrenchGerman

De Grote Covid Paniek – deel 2

De drie fases

Door Paul Frijters, emeritus professor welzijnseconomie aan de London School of Economics

 

Inleiding

In ons nieuwe boekje “the Great Covid Panic zetten we de gebeurtenissen van de laatste 18 maanden op een rijtje. Er zijn drie fases: de Grote Angst (jan-maart 2020), de Illusie van Controle (april 2020 – mid 2021) en de Eindspelletjes (mid 2021-nu). Die indeling werkt niet perfect voor ieder land maar past Europa als geheel vrij goed. Laat ik hieronder toelichten hoe wij die drie periodes zien, met wat belangrijke keerpunten in Nederland eruit gelicht.

 

Fase 1: de Grote Angst

Lockdowns als angstaanjager

De eerste drie maanden van 2020 waren een soort enorme angstgolf die door de hele mensheid heenging. Het begon in China, waar de bevolking in paniek raakte. Zij werd hierbij aangespoord door medici die de klok luidden over een nieuw virus. In deze paniek kwamen de machthebbers daar met hun lockdowns op de proppen. Dat voorbeeld gingen de Chinese autoriteiten overal propageren als zogenaamd paardenmiddel om het virus onder controle te krijgen. De staatspropaganda was vooral voor intern gebruik, maar raakte ook de WHO en het buitenland. Niets overtuigt de eigen bevolking beter, dat lockdowns inderdaad de juiste oplossing waren, wanneer het buitenland het ook doet. 

Geholpen door het Chinese propaganda systeem vloog de angst daarna over de hele wereld. Dramatische beelden zaaiden overal angst, gevolgd door onzin. Hele hordes medici, wetenschappers, en journalisten tuinden er in. De Lancet, een voormalig topblad in de medische wetenschap, riep luidkeels dat Westerse regeringen ook daadkrachtig moesten zijn: ze moesten zich niet zo druk maken om de kosten. Wat mij betreft was dit een oproep tot een misdaad tegen de menselijkheid, maar de Lancet was beslist niet alleen. De roep om draconische maatregelen die het gevaar wel zouden bezweren was wereldwijd te zien. Petities van ‘wetenschappers’ die op hoge toon eisten dat er gelockdowned werd, waren overal te zien. Zelfs Thierry Baudet riep er toen nog hard om in het Nederlandse parlement! Denemarken en Italië gingen als eerste landen in Europa overstag. Toen het Verenigd Koninkrijk en Nederland het ook deden was het hek van de dam en ging meer dan 90% van de wereldbevolking in lockdown. 

Cover-up van meet af aan

Sober nadenken was in die tijd zeldzaam. Zo werd bijvoorbeeld nauwelijks aandacht gegeven aan het feit dat de lockdowns in Wuhan een grote mislukking waren. De helft van de bevolking was immers op de vlucht geslagen. Vijf miljoen virusverspreiders creëren kun je nou niet echt een succesvolle methode van indammen noemen! Wat ook verbazingwekkend weinig aandacht kreeg is hoe weinig mensen in Wuhan nou eigenlijk echt aan het virus bezweken. Zelfs achteraf lijken het er maar 5,000 geweest te zijn in een stad van 10 miljoen. Het virus kon meer dan een maand zijn gang gaan, zonder dat grote evenementen afgelast werden of de bevolking ‘voorzichtig’ was. 

Dus onder vrij ideale omstandigheden voor verspreiding (een argeloze, dicht op elkaar gepakte bevolking) kwam niet meer dan 0.05% door het virus om. Dat had in maart toch wereldnieuws moeten zijn, samen met WHO mededelingen dat het nieuwe virus niet eens een normaal griepjaar overtrof [1]. Waarom was dit niet het luidkeelse bericht van de Nederlandse overheid en het OMT? 

Politici regisseren de paniek

Een cruciaal keerpunt in Nederland was dat Rutte en co bewust het advies van het RIVM van maart 2020, om niet aan lockdowns te doen, in de wind sloeg. Die lockdowns waren tegen ‘wetenschappelijk advies’ in. Een brief aan de Tweede Kamer van 15 maart 2020 beweerde het tegenovergestelde[2]. Echter, direct daarna kreeg Rutte het RIVM zover om continu advies en informatie te geven die wel in zijn politieke lijn paste. Eigenlijk is dat een vorm van omkopen. Sinds dat moment kon Rutte zijn favoriete trucje toepassen. Hij kon zich nu verschuilen achter het OMT en het RIVM: het kabinet ‘vaart op medisch advies’. Het is misschien wel de meest succesvolle leugen uit zijn carrière, waardoor ie in 1 klap het RIVM/OMT voor zijn karretje spande. Eigen verantwoordelijkheid kon hij uit de weg gaan en een cruciaal leugentje over de lockdowns kon worden weggemoffeld. Tegenstanders werden vanaf dan in de hoek ‘onwetenschappelijk’ gedrukt. Politiek-technisch gezien een hoogstandje, hoewel het natuurlijk net zo ging in het Verenigd Koninkrijk en vele andere plekken.

Ikzelf zie die tijd vooral als een kudde-fenomeen. Er ontstond een op hol geslagen stapelgekke horde die veiligheid zocht in een illusie. De eigenlijke wetenschap, de blauwdrukken, de Neurenberg code, de wetten publieke gezondheid, de onafhankelijke adviesorganen, etc., werden allemaal opzij geschoven voor die angstige horde. De politici misbruikten die paniek, maar de horde was al op hol en alles moest wijken. Niet alleen in Nederland, maar ook Denemarken, Noorwegen, en nagenoeg ieder Westers land ging om. Zweden was de uitzondering, maar werd om die reden ook flink uitgescholden. Redelijk snel kwamen de Noren en Denen tot hun zinnen. Deze landen zijn daarna niet meer zo gek geweest en dus ook niet zo door corruptie aangetast. Bijna geen enkele maatschappij kon echter weerstand bieden aan de Grote Angst.

 

Fase 2: De Illusie van Controle

Maatregelen als ritueel

Vanaf April 2020 tot begin 2021 (net voor de vaccins) was er de illusie van controle. Zoals het mooi op het internet gezegd wordt, “de lastigste 14 dagen van ‘flatten de curve’ zijn de eerste 18 maanden”. Zo was het. Regeringen en medische kliekjes gingen als een razende roeland doen alsof ze controle over het virus hadden. Uit de data is nu eigenlijk wel zonneklaar dat hun vele maatregelen nagenoeg niets uithaalden in 2020[3]. De verspreiding van het virus had veel meer te maken met seizoenen, voorgaande immuniteit, ouderenzorg, en wellicht zelfs de fauna dan al die maatregelen. 

Met enorme geestdrift verzonnen de autoriteiten de ene dure maatregel na de ander. Voor de werking ervan hadden ze geen bewijs. Toch werd elke nieuwe maatregel aan een angstige bevolking verkocht als het volgende wondermiddel. Denk aan de maskertjes, de 2-meter regel, de track-and-trace, de zelf-isolatie, de zelf-test, de isolatie van ouderen, het afweren van normale patiënten in ziekenhuizen, de schoolsluitingen. Alsof we regelrecht terug waren in de bijgelovige middeleeuwen werden hele bevolkingen onzin aangedaan. Sterker nog, de onzin van de middeleeuwen was waarschijnlijk minder schadelijk geweest dan de nieuwe onzin. Bedenk zelf: vergeleken met schoolsluitingen is de jeugd dwingen kruisjes, knoflook gordels, en amuletten te dragen onschuldig en schadeloos! 

Dictatuur in wording

In Nederland kwam de regering en de groeiende medische industrie slechts langzaam op gang. Gaandeweg werden ze geestdriftiger. Viel de angstzaaierij tot augustus 2020 in Nederland nog mee vergeleken met plekken als Italië en New York, des te erger was het daarna. De propagandamachine werd flink opgeschroefd en demonstraties werden bruut uit elkaar geslagen[4]. Dit was sinds de provo-demonstraties van de jaren 60 niet meer met zoveel enthousiasme door de autoriteiten gedaan. Het dieptepunt in deze periode in Nederland was natuurlijk de propaganda, de zwartmakerij en het brute machtsmisbruik in de weken voor de verkiezingen. Rechtszaken werden gesaboteerd en de economen van herstel.nl werden op ietwat mysterieuze wijze uit het publieke debat verjaagd (ik wacht nog altijd op een eerlijk verslag van Coen Teulings en Barbara Baarsma over hoe dat ging!). Onze eigen Jeroen en Willem kregen bovendien een karaktermoord over zich heen, etc[5].

Men kan toch wel stellen dat de vrije informatievoorziening en rechtspraak in Nederland in die weken gesaboteerd zijn door ‘kringen rond het kabinet’. Hierbij is het woord staatsgreep niet geheel misplaatst, want hoe kun je het anders noemen? Het is een gelukte ingreep geweest. Ik snap helemaal waarom Rutte en consorten geen enkele haast hebben met de formatie na die verkiezingen. Ze zijn vandaag de dag nog lekker aan de macht. Des te langer de formatie duurt, des te beter voor hen. 

Zelfbeschikking uitgeruild

Het is in veel andere landen niet anders gegaan. Scandinavië werd weliswaar langzamerhand het goede voorbeeld voor de hele Westerse wereld, maar vrijwel overal regeerde de illusie van controle. Net als Scandinavië wisten ook een paar landjes als Servië, Estland, en Belarus de dans te ontspringen. De angstige horde van maart 2020 werd in angst gehouden. Het volk moest haar volledige zeggenschap over hun leven opgeven. Daarbij werd de volstrekte onzin aangesmeerd dat hun regering alleen dan het virus in de hand kon houden. Of dat bewust aangestuurd werd of voortkwam uit de inherente dynamiek van onze Westerse instituties doet er eigenlijk niet toe. Feit is dat het neo-feodalisme kwam, zag, en overwon.

In Nederland zitten we nog steeds een beetje in die illusie fase. Dat heeft mij eerlijk gezegd verbaasd. Het verzet is wel degelijk gegroeid, maar langzamer dan ik dacht. Een mogelijke reden daarvoor is dat de geldkraan op volle toeren draait om vele mensen financieel uit de wind te houden. In tegenstelling tot de Verenigde Staten bijvoorbeeld is er in Nederland dan ook veel minder een werkloosheidsdip geweest. Onvrede is gewoon afgekocht via een rap oplopende staatsschuld. Die gaat natuurlijk terugbetaald worden door toekomstige bezuinigingen.

 

Fase 3: Eindspelletjes

Op naar volledige controle

De eindspelletjes begonnen in het Westen met de massale vaccinaties van begin 2021. Vanaf dat moment gingen Westerse regeringen beloven dat maatregelen ten einde zouden komen op een specifiek moment. ‘Na de prik’ wordt alles normaal was het devies. ‘Nou ja, na twee prikken’ werd het al snel. ‘Of nee, een prik per seizoen, dan wordt alles weer normaal’. Het is de belofte van een einde als mensen een bepaalde stap nemen. Dat maakt het een spel van een beloofd einde. Dat er volstrekt geen einde is, is allang duidelijk. Ondertussen is er een angstaanjagend controlesysteem  opgezet, waardoor de  afloop nog veel minder duidelijk is.

Welke uitweg?

Wat vrij zeker is, is dat onze regeringen helemaal niet willen dat aan deze voor hun fantastische tijd een einde gaat komen. De macht voelt heerlijk aan en macht wordt niet zonder slag of stoot opgegeven. Maar ja, de oppositie begint te groeien en de staatsschuld loopt toch wel snel op. Bovendien is in veel landen de geboortedaling dramatisch, het dodental van bijwerkingen en gezondheidsverwaarlozing toch wel hoog, de mentale gezondheid is aan het teruglopen en de jeugd kan niet eeuwig een toekomst ontzegd worden, etc.. Als je de huidige lijn 50 jaar doortrekt is er een enorm controlesysteem zonder een noemenswaardige bevolking of een economie om te controleren. De machthebbers beginnen ‘m dus wel te knijpen. Een andere oplossing voor hun dilemma dan stug doorgaan de bevolking te kleineren en controlesystemen op te zetten hebben ze echter nog niet gevonden. De enige echte sleutel is liefde en waarheid.

 


[1] Sommige moedige wetenschappers probeerden toen nog het tij te keren, bijvoorbeeld gerapporteerd in het Parool: Wetenschappers in verzet tegen lockdown: ‘We moeten de paniek bezweren’

[2] Een tijdslijn van wat het RIVM in die periode zei: De coronacrisis in tweets van het RIVM: een tijdlijn – EW
De cruciale stap kwam op 15 maart, zogenaamd op advies (Kamerbrief met nieuwe aanvullende maatregelen om de COVID-19-uitbraak te bestrijden) wat niet waar bleek (Kabinet gaat van 0 naar 100 in een paar dagen tijd)

[3] Des te langer de lockdowns, des te meer covid-doden?

[4] Opinie: Grof geweld tegen anti-lockdownprotest is onze rechtsstaat onwaardig

[5] Zie de vele artikelen op Viruswaarheid van die periode.

 

Meld je aan voor de nieuwsbrief