DutchEnglishFrenchGerman

Het recht om kind te zijn

Als een mensenkind geboren wordt, is het afhankelijk van de omgeving om in leven te blijven.
Een kind is volledig overgeleverd aan de zorg van volwassenen.
Onder de juiste omstandigheden kan een kind opgroeien tot een gezond, krachtig, zelfbewust mens.
Als de omstandigheden echter niet voedend, dragend, stimulerend en bekrachtigend zijn, kan dit grote gevolgen hebben voor de rest van je leven.
Met deze gevolgen heb ik in mijn werk als psycholoog dagelijks te maken.

De meeste psychische problemen van volwassenen hebben hun oorsprong in de kindertijd.
Diverse factoren spelen daarin een rol.
In wat voor gezin ben je opgegroeid?
Wat heb je meegemaakt?
Hoe veilig heb je je gevoeld?
Heb je je gezien gevoeld?
Heb je je gehoord gevoeld?
Werd je serieus genomen?
Werden jouw behoeften erkend?

Wat heb je geleerd over andere mensen?
Hoe heb je leren kijken naar de wereld?
Hoeveel ruimte heb je ervaren voor je eigen wil en wensen?
Hoeveel kans heb je gekregen om te ontdekken, om op onderzoek uit te gaan?
Om zelf dingen te leren?
Hoeveel gelegenheid heb je ervaren om jezelf te ontwikkelen?
En vooral: in hoeverre heb jij jezelf en je eigen gevoelens en behoeften moeten opgeven om tegemoet te komen aan iets of iemand anders?
Om te doen wat er van jou verwacht werd?
Ongeacht jouw innerlijke stemmetje.

De kinderen van nu zijn de toekomst van de wereld.
Van de mensheid.
En wat geven wij deze kinderen mee?
Is er überhaupt nog oog voor hun behoeften?
Voor hun noden?
Voor hun mens-zijn?

Leren ze nu om te vertrouwen op zichzelf?
Leren ze nu om te luisteren naar hun eigen intuïtie?
Leren ze om hun eigen grenzen te verkennen en aan te geven?
Leren ze om respect te hebben voor zichzelf en voor de ander?
Leren ze dat hun lichaam van hen is en dat anderen dit horen te respecteren?
Wat leren onze kinderen nu eigenlijk?
Dat er overal gevaar is?
Dat de ander de vijand is?
Dat alleen controle kan ons redden?
Dat al dat boze en nare gedrag van mensen onderling normaal is?

Waar is de spontaniteit?
Waar is de vriendelijkheid?
Waar is het vertrouwen in de mens?
Waar is het vertrouwen in de natuur?
Waar is de veiligheid die nodig is om te kunnen leren?
Waar is de vrijheid die nodig is om te kunnen groeien?

De wereld staat al een jaar lang ‘in de overleefstand’.
En wat je doet om te overleven is iets anders dan leven.


Kinderen leren door spiegeling.
Gezichtsuitdrukking is een belangrijk onderdeel van de sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen.
Maar gezichten zijn bedekt!
Mensen lopen met een boog om elkaar heen.
Mensen reageren gespannen, bang, gefrustreerd, boos, hatelijk.
Mensen maken ruzie met elkaar.

Kinderen kijken naar ons, naar volwassenen.
Wij zijn hun voorbeeld.
En welk voorbeeld geven we hen nu?
Dat je geen inspraak hebt in je eigen leven?
Dat iedereen het beter weet dan jij?
Dat andere mensen bepalen wat er met jouw lichaam gebeurt?
Hoe gemakkelijk laten kinderen hun grenzen dan overschrijden?

Kinderen die leren luisteren naar anderen en die leren om hun eigen gevoelens opzij te zetten, worden een gemakkelijke prooi voor mensen die misbruik van hen willen maken.

Kunnen onze kinderen nog opgroeien tot gezonde, krachtige en zelfstandige volwassenen?

Ik denk het wel.
Het is nog niet te laat.
Maar het is aan ons.
En het is hoog tijd!

Kinderen zijn machteloos en afhankelijk.
Zij hebben ons nodig om voor ze te zorgen.
Om ze in bescherming te nemen.
Om het juiste voorbeeld te geven.
Om het juiste te doen.

Kinderen voelen het wanneer iets niet oké is.
En als niemand hen hierin bevestigt, denken kinderen dat zij zélf niet oké zijn.

Er zijn kinderen die zijn opgegroeid in de meest verschrikkelijke omstandigheden en die desondanks toch goed terecht zijn gekomen.
Omdat er iemand was die het óók zag.
Die zei dat het niet klopte wat er gebeurde.
En ook al kon diegene de situatie niet veranderen of het kind uit de situatie halen:
het feit dat er iemand was die het kind bevestigde in diens gevoel, maakte alle verschil.

Wees die redder.
Wees diegene die het kind laat weten:
“Dit is niet normaal!
Jouw gevoel klopt!
Jij ziet het goed!
Die grote mensen zijn hun verstand verloren.
Niet jij!”

Wees een voorbeeld van liefde.
Wees een voorbeeld van aandacht.
Wees een voorbeeld van menselijkheid.
Wees een voorbeeld van kracht.
Wees een voorbeeld van rechtvaardigheid.
Wees een voorbeeld van transparantie.

Niemand is perfect.
Fouten maken is immers menselijk.
Maar blijf in gesprek.
Blijf open.
Blijf eerlijk.

Sta eens stil bij jezelf.
Waarvoor ben je hier?
Waarvoor ben je geboren?
Wat is je missie in dit leven?
Waar sta je nu?
Waar wil je heen?
Wat wil je waarmaken?
Wat wil je betekenen voor de mensheid?
Wat wil je bijdragen aan de wereld?

En voor welk kind ben JIJ de wereld?
Het beste wat je voor je kind kunt doen, is goed voor zijn ouders zorgen.
En toevallig ben jij dat zelf!

Blijf trouw aan jezelf.
Aan je diepste waarden.
Volg je gevoel.
Laat je hart spreken.
Gebruik je gezonde verstand.
Vertrouw je intuïtie.
Sta op voor je eigen principes.
Blijf in verbinding.
En bescherm je kinderen.

 

Drs. Mariëlle Van Heugten 

Psycholoog & traumatherapeut

Meld je aan voor de nieuwsbrief